Wat een nacht! Het noorderlicht!

Toen ik een paar jaar geleden voor het eerst een zomer in Scandinavië was, had ik al eens wat gelezen over het noorderlicht – maar nog niet bijzonder veel. Op een camping aan het water in de buurt van Trondheim zag ik rond een uur of 11 ’s avonds iets bijzonders in de lucht. Het was een soort rood-oranje-achtige gloed rond een wolkendek en hoewel het niet helemaal overeenkwam met wat ik al gelezen had, was ik er heilig van overtuigd: ik had het noorderlicht gezien.

Voor de duidelijkheid: we hebben het hier over een doodgewone zonsondergang.

Voordat ik de prachtige foto’s van ‘mijn noorderlicht’ op hyves (denk tenminste dat het alweer zo lang geleden is dat hyves nog bestond) zou gaan plaatsen, leek het me toch maar even verstandig wat ‘research’ te doen. En dat was maar goed ook. Want met een oranje noorderlicht kun je natuurlijk echt niet aankomen zetten. Behoorlijk teleurgesteld heb toen besloten dat ik toch maar geen noorderlicht gezien had 🙁

Sindsdien heb ik toch wel een beetje de jacht geopend op het noorderlicht. Ik moest en zou dat lichtspektakel een keer zien. Me iets beter ingelezen hebbende, wist ik wel dat ik er tijdens de zomervakanties in Zweden niet te veel van hoefde te verwachten. Alleen in de late herfst- en wintermaanden en dan, zeker in het zuidelijke deel van Zweden, alleen met een flink dosis geluk, zou ik de kans hebben om het noorderlicht te zien. Toch heb ik in de zomer meerdere keren ’s nachts even snel uit het raam gespiekt om te zien of er niet stiekem wat groene lichten aan het dansen waren terwijl ik net even niet aan het opletten was. Kansloos natuurlijk.

Maar gisternacht stonden dan eindelijk alle lichten op groen!

(En ja, ik schaam me diep voor deze woordspeling 😛 )

Het noorderlicht zou fel genoeg zijn zodat we het zelfs in Uppsala zouden kunnen zien. De hemel was volledig onbewolkt. Alle metertjes in mijn app stonden op rood (en dat is in dit geval dus goed). En bovendien was het stervenskoud. Alleen de nagenoeg volle maan leek nog even roet in het eten te gooien, maar die besloot zich gisternacht gelukkig koest te houden.

En daar was het dan eindelijk! Eerst slechts als een klein vlekje maar daarna spreidde het langzaam uit tot een langgerekte dansende groene gloed. Ik kon m’n geluk niet op.

Gelukkig kon ik mijn persoonlijk geluksmoment ook nog op camera vastleggen. Niet alle foto’s zijn even goed gelukt, want bij sommigen is duidelijk het effect van door kou bibberende handen te zien. Maar al met al ben ik zielsgelukkig met de lichtstralen die ik gisteren heb mogen zien.

Nog niets te zien

 

Wel iets te zien, maar bibberende handjes

 

Met camera liggend in het gras

 

 

Na een kwartier begon de lichtshow langzaam uit te doven

 

En als ik dan mijn eigen reactie zou moeten beschrijven op het moment dat ik voor het eerst een groene gloed aan de hemel zag verschijnen, dan lijkt dat nog het meest op het geschreeuw van het publiek bij Lingo als er gegrabbeld mocht worden: GROEN! GROEN! GROEN!

En dus niet oranje.