Samen op zoek naar runenstenen

Nu de dikke laag sneeuw eindelijk een beetje begint te verdwijnen, vond ik dat het eens tijd werd om mijn zoektocht naar runenstenen in het buitengebied van Uppsala te hervatten. Zoals ik eerder al geschreven heb, is menige zoektocht al in ‘de sneeuw gevallen’ omdat een aantal runenstenen vlakbij Flogsta niet zoals de meesten recht overeind staan, maar slechts licht hellend ergens in een veldje liggen. En als daar een centimeter of dertig aan sneeuw op gevallen is, dan is er weinig meer te zien van het reliëf van ongeveer een halve centimeter diep. Maar nu de sneeuw een beetje aan het wegsmelten is en op sommige plekken zelfs geheel verdwenen is, konden de wandelschoenen weer aan!

Of het nu een al te best idee was om zo vroeg nadat de zon wat sneeuw heeft weggesmolten op pad te gaan was nog maar de vraag. Weliswaar is de sneeuw op sommige plekken weg, maar het water ervan is gedurende de nacht gewoon weer bevroren. Zodoende zijn zeker de bospaden verworden tot een soort ijsbaan, zeephelling of een andere wat-was-het-alarmnummer-van-Zweden-ook-al-weer?-achtige glijmassa. Daarom heb ik toch maar even besloten om de toeristische route links te laten liggen (voor de kijker rechts) en het grootste gedeelte van de route door Eriksberg af te leggen. Het laatste stuk naar het veldje met de runenstenen was gelukkig veel beter te doen en zodoende ben ik zonder pirouettes en halve achterwaardse Axels (ja, er heeft iemand opgelet bij het kunstschaatsen op de spelen :P) aangekomen bij het veldje in het bos.

Op dat veldje was ik dus inmiddels al een keer of wat geweest, maar eigenlijk was het nog nooit gelukt om überhaupt de juiste stenen te identificeren waar dan de runen ingebeiteld zouden moeten zijn. Tot gisteren kon ik daarvoor de sneeuwmassa de schuld geven, want vandaag bleek dat er nog veel meer stenen op dit veldje lagen die eerder onder een dikke laag sneeuw verborgen waren gebleven. Maar toch lukte het ook nu niet meteen op de juiste stenen te vinden. De sneeuw kan ik dus nu de schuld niet meer geven, maar ik heb al een nieuw slachtoffer gevonden: het informatiebordje van Riksantikvarieämbetet. Eigenlijk is het een prachtig bordje. Niet te groot, niet te klein. De letters hebben een beetje reliëf en er staat wat aardige informatie op. Bovendien staat er ook op hoe je naar de stenen moet lopen!

Daar gaat het alleen mis. De tekening van de locatie van runenstenen heeft meer weg van het soort schatkaarten die groep 3’ers tekenen tijdens de piratenweek. Nu denk je vast. Is dat niet een beetje overdreven?! Wel oordeelt u zelf!

De schatkaart

Het is misschien een beetje lastig te zien, maar ik wil graag beschrijven wat we hier zien. We zien een bordje dat geplaatst is bij de ingang van het veldje. Dat hekje is heel treffend weergegeven met een vierkant en vier verticale strepen. Daar boven staat een kruis. Geen idee wat dat kruis betekent, maar als dat onze locatie zou moeten zijn dan staat het bordje op de verkeerde plaats. Verder is een heel stippellijntje (ik zeg het, net een schatkaart) die vertrekt vanuit het hekje en ergens op een willekeurige plaats in tweeën splitst naar de twee verschillende runenstenen. Deze splitsing is te herkennen aan het feit dat de twee paden ‘ergens’ 80 meter van elkaar verwijderd liggen. Wat stom van me dat ik m’n meetlint vergeten ben! Maar veel had het niet uitgemaakt want veld is toch maximaal vijftig meter breed.

Ik nomineer dit bordje dus graag voor een prijs in de categorie ‘nutteloze plattegronden’, maar helaas met die nominatie ben ik zelf natuurlijk nog geen stap verder. Wetende dat er eentje ‘ergens links’ ligt en de andere ‘ergens rechts’ ben ik maar gewoon begonnen om stenen te bekijken. Op sommigen lag nog zo’n dikke laag dat ik heel erg hoopte dat die niet de juiste stenen zouden zijn, want anders was ik weer voor niets gekomen. En lange tijd leek het er ook op dat het vandaag weer niets ging worden.

Maar toen kwam er ineens hulp uit onverwachte hoek!

Want ineens zag ik een haas bovenop een steen zitten die aan het genieten was van het lentezonnetje! Die moest ik natuurlijk even op de foto zetten:

Daar zat hij dan!

Maar omdat je zo ongeveer een verrekijker nodig hebt om de haas te kunnen zien, sloop ik wat dichterbij. Om deze foto te maken:

Al veel beter zichtbaar!

Dit keer was hij al een stuk beter zichtbaar, maar ik wilde eigenlijk nog even mijn fotocamera erbij pakken om ‘m nog beter op de foto te zetten. Bij het openen van mijn tas, maakte de haas zich natuurlijk uit de voeten. Nog nagenietend van mijn ‘geschoten wild’ (op de foto dan hè), draaide ik me om en toen zag ik daar ineens mijn runensteen! En ook nog eens zonder sneeuw! Zoals eerder al eens een kat mij op weg heeft geholpen, heeft nu een haas me dus op het juiste pad gebracht! Wat een geluk!

Daar is ie dan!

 

#runensteenselfie

 

En de haas keek van een afstandje en zag dat het goed was!

Over deze runensteen zal ik later nog wel een keer uitwijden. Voor nu is het verhaal over hoe ik de tweede runensteen vond veel interessanter! Want wie dacht dat de hulp uit het dierenrijk voor mij beperkt bleef tot een kat en een konijn, heeft het mis!

Van een afstandje stond een heel lief paard al toe te kijken hoe ik een rotzooitje aan het maken was van mijn zoektocht naar de runenstenen. Nadat ik deze gevonden had, kwam dit paard dan ook meteen naar mij toe om me op weg te helpen naar de volgende. Dat gestuntel van mij kon ie kennelijk echt niet meer aanzien 🙂

Daar stond ze mijn gestuntel te bekijken

 

Maar hulp was al onderweg!

 

Onze ontmoeting!

En gelukkig voor mij wist dit paard de andere runesteen te liggen en wilde ze mij de weg wijzen! Dat was maar goed ook, want deze steen zat nog aardig onder de sneeuw. Dat is op zich ook wel een bijzonder beeld natuurlijk, dus ondanks dat het niet heel goed zichtbaar is, heb ik toch een paar foto’tjes gemaakt.

Het is niet gemakkelijk te zien…

 

… maar met een beetje fantasie zijn de runen te ontcijferen

Maar ondanks dat ik eindelijk mijn runenstenen hier bij Norby gevonden heb, was dat zeker niet het hoogtepunt van mijn dag. Nadat ik de steen gevonden had, ben ik nog even naar het paardje gegaan om hem te bedanken voor zijn hulp. Hij had zelfs nog wat tijd over, dus hebben we eventjes bijgekletst. Ik heb er dus een nieuwe vriend bij!

We hebben zelfs samen nog even een filmpje gemaakt (een heuze vlog, wauw)! Maar die is alleen te zien voor de meest trouwe lezer van mijn blog: Hoi Oma! (Als je dus hieronder op het plaatje klikt kom je bij het filmpje uit). Voor de rest van de wereld staat dit filmpje even achter een wachtwoord. Ik moet er niet aan denken dat ik straks viral ga omdat ik samen met een paard ‘er staat een paard bij een runensteen’ aan het zingen was. Nee, dat kan ik maar beter stil houden…

Hierboven klikken voor het filmpje, oma!

 

1 thought on “Samen op zoek naar runenstenen

  1. Beste , ik ben reeds een tijdje op zoektocht naar iemand die mij verder kan inlichten betreffende het medaillon met Runeschrift , die op een wel heel speciale wijze en dat is een apart verhaal ,bij mij is terecht gekomen …. en zo ben ik op jouw site terechtgekomen…. ik zoek eigenlijk iemand die mij kan verder inlichten betreffende de ouderdom en/of meer ….. ik denk ( ik voel) dat het een bescherm-amulet is geweest , een foto kan ik langs deze weg jammer genoeg niet doormailen , met warme groeten , Noëlla +32 474 707 346

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *