Onder een brug

Geen paniek! Ik ben mijn kamer niet kwijt! Er is een hele andere en veel betere reden dat ik een tijdje onder een brug heb doorgebracht…

 

Het begon allemaal twee weekjes geleden toen Jelle overgekomen was naar Uppsala. Nou nee, eigenlijk begon het allemaal een paar maanden daarvoor al toen we met de hele klas in Zweden waren. Tijdens een avondwandelingetje werd toen de geocache-app te voorschijn getoverd en hebben we met een groepje in een verkeersbord, onder een vangrail en in een regenpijp lopen zoeken naar – ja, waar zochten we eigenlijk naar …  Uiteindelijk bleek de ‘schat’ te bestaan uit een kleine verpakking met daarin een papiertje waarop iedereen zijn bezoek kon ‘loggen’.

Maandenlang heb ik eigenlijk niet zo veel aan onze schattocht gedacht, totdat Jelle en ik twee weekjes terug bij Gamla Uppsala op de bus aan het wachten waren. Om de tijd wat te doden werd de geocache-app weer tevoorschijn getoverd, met als resultaat dat we plat op de grond liggend op zoek waren naar een cache. Nog even voor de mensen die toen voorbij liepen: we hadden dus wel een hele goede reden om daar op de grond te liggen!

Spoiler alert: Hele fanatieke geocachers kunnen beter hier stoppen met lezen! Leuk dat je er was! —

En dat was de eerste cache van de dag! Op de weg terug naar huis liepen we langs nog een paar caches die met relatief gemak binnen werden gehengeld (lees: we konden gewoon op onze voeten blijven staan). Ons geluk hield echter op bij een cache op een flinke steenworp afstand van mijn kamer.

Bij een simpel houten bruggetje zou een cache liggen. Nou, zo moeilijk kon dat toch niet zijn. Maar na het bruggetje een keer of twintig op en af gelopen te hebben, iedere houten plank aan een uitgebreide inspectie onderworpen te hebben en nog steeds geen idee hebben wat we precies zochten en waar het zou liggen, gooiden we de handdoek in de ring.

En dat was …. héééél frustrerend!

Diezelfde avond hebben we dus bij de eigenaar van de cache gesmeekt om een tip en de dag erop kregen we dan het verlossende woord: magnetisch. Iets magnetisch op een houten brug dus *zucht*. Bovendien had Jelle inmiddels de trein terug en was ik als amateur-schatzoeker dus helemaal op mezelf aangewezen en dat met slechts een vrij summiere aanwijzing.

En dus ging ik opnieuw de brug een keer of twintig op en af en heb ik alle schroeven en moeren gecontroleerd. Dat was immers het enige dat mogelijk magnetisch zou zijn. Maar niets. Helemaal niets.

Maar het idee om ’s avonds niet in slaap te kunnen komen door een magneet die op wonderlijke wijze aan een houten brug vast blijft plakken. Vandaar dat er nog een gokje gewaagd werd onder de brug.

En met mijn enkels bijna in het water was het dan uiteindelijk raak! Een paar keer had ik er al overheen gekeken, voordat mijn oog viel op een bout. De enige bout onder de brug en dus per definitie verdacht. Zo verdacht dat ik er dus al een paar keer overheen had gekeken.

Maar uiteindelijk was het dus raak! En omdat dat gevoel van dat moment niet te beschrijven is, houd ik hier voor vandaag op en eindig ik met wat foto’s 😛

Iedere geocacher (en zeker de amateurs zoals ik) hebben soms wat hulp nodig. Bij mij kwam die wel uit een vreemde hoek:

Het beestje bracht me prima naar het bruggetje, maar daar aangekomen maakte ze me op niet mis te verstane manier duidelijk dat ik er vanaf daar alleen voor stond…

 

“Hier is je bruggetje …

 

…. zoek het nu lekker zelf maar uit!”

 

En daar zit je dan …

 

… met prachtig uitzicht!

 

En daar was ie dan eindelijk!