De baas van Flogsta

Om Flogsta, de wijk waarin ik woon, is altijd wel wat te doen. Het is niet echt een onrustige wijk (op dat geschreeuw om 22:00 na dan), maar er worden al tijden bureaucratische relletjes veroorzaakt die vervolgens in het de plaatselijke krant worden uitgevochten. De woningbouwvereniging wil de studentenruimtes ombouwen tot reguliere huurwoningen vanwege vandalisme (en natuurlijk niet omdat het veel meer opbrengt). Bewoners van een wijk waar nieuwe studentenflats zouden worden gebouwd waren boos. De instantie die vanuit de universiteit ruimte aan studenten verhuurt wil het liefst dat er niets verandert en klaagt over gebrek aan studentenkamers in de stad. En studenten, tja, die klagen vooral over de internetverbinding.

Veel instanties proberen dus met een interessant steekspel in de plaatselijke kranten aan te tonen dat zij de baas van Flogsta zijn. Maar uiteindelijk zitten ze er natuurlijk allemaal naast, want er is maar één echte baas van Flogsta!

Er is maar één iemand die zelfs zonder sleutel op alle gangen komt. Er is maar één iemand waarvoor zelfs midden in de nacht iedereen zijn kamer open doet. En er is maar één iemand waarvoor iedereen wel iets te eten of te drinken klaar heeft staan als hij op bezoek komt.

Dames en heren! De koning van Flogsta: Ingefära

Ingefära is overal en komt overal. Hoewel ze in onze gang gelukkig nog niet op het plan zijn gekomen om een feest te organiseren, blijkt Ingefära een vaste gast op alle feestjes te zijn. Daarnaast zoekt ze ’s avonds vaak een warm bedje op en dat hoeft zeker niet bij zijn eigen baasjes thuis te zijn. Nee, iedereen stelt zijn bed of stoel graag een nachtje beschikbaar voor de koning van de wijk. Ongezien je was naar het washok brengen? Geen kans, vanuit de bomen bij de ingang kijkt ze neer op iedereen die daar langs komt.

Dat was ook de eerste keer dat ik zijne majesteit mocht ontmoeten. Nu is het een hype dat iedereen die op Flogsta woont of gewoond heeft een selfie met Ingefära maakt als een soort bewijs dat ze in die wijk gewoond hebben. Nu wist ik natuurlijk niet precies hoe ik mijn telefoon zo snel op selfie-stand kreeg en bleek ook het geduld van zijne majesteit niet zo groot als gehoopt, waardoor mijn eerste kans gelopen was.

Niet veel later kwam ik de hoogheid nog eens tegen op een wandelingetje net buiten de wijk. Daar had hij een mooie troon gevonden in het gras vanwaar hij de aankomst en vertrek van al zijn onderdanen kon aanschouwen. Het schouwspel waarbij ik lang uitgerekt op de grond ging liggen in de hoop op gelijke hoogte een selfie te kunnen maken, kon zijne majesteit duidelijk niet behagen en met een sprong was hij weg.

Sinds die laatste – vrij gênante – vertoning heb ik Ingefära niet meer gezien. Maar ik heb nog enkele maanden de tijd om én uit te zoeken hoe ik m’n telefoon snel op selfie-modus krijg én een goed moment te vinden waarop ik eindelijk het ultieme bewijs voor mijn verblijf in Flogsta kan maken.

klauterkoning

 

Geen idee wat zijne hoogheid aan het doen was

 

Maar hij had overduidelijk geen zin in een selfie-sessie

Voor de oplettende lezer: Ingefära is niet dezelfde kat die mij eerder hielp bij het zoeken naar een geocache.