Bezoek achter gesloten deuren

De universiteit van Uppsala is verkozen tot de 7e mooiste universiteit van de wereld! Volgens het jury-rapport komt dat met name door het hoofdgebouw van de universiteit (Universiteitshuset) met prachtige marmerenbeelden van klassieke figuren (kopieën uiteraard), koepels en een mooi mozaiekje op de vloer. Ik heb er al eerder over geschreven en het is inderdaad best een fraai gebouw. Maar het mooiste, mwah…

Het allermooiste gebouw van de universiteit hier in Uppsala vind ik de universiteitsbibliotheek. En dan niet eens de (echt wel prachtige) leeszalen met torenhoge boekenkasten en van die duizelingwekkende wenteltrapjes naar obscure kamertjes. Nee, vooral hetgeen dat verborgen ligt in al die torenhoge boekenkasten of in de kluizen van die obscure kamertjes. Veel van deze pareltjes liggen normaal gesproken uitgestald in de tentoonstelling van de bibliotheek, maar vanwege een grootschalige verbouwing is deze tentoonstelling gedurende mijn hele verblijf in Uppsala gesloten.

Geen Codex Argenteus voor mij dus! *snif* Al ligt er nu wel een facsimile in een kastje bij de zij-ingang van de bibliotheek tentoongesteld. De liefhebber van kopieën kan zijn hart dus zowel in het Universitetshuset als bij de zij-ingang van de bibliotheek daar aan ophalen. Maar ik heb liever de echte beelden en het echte manuscript. Voor dat laatste moet ik dus later nog een keertje terugkomen naar Uppsala.

Maar om het leed een beetje te verzachten was er gelukkig nog een bezoek aan de afdeling manuscripten en oude drukken door de forskningsnod. Ik heb werkelijk geen idee hoe ik kan uitleggen wat een forskningsnod is, maar voor nu is het belangrijk dat ze in ieder geval bezoekjes brengen aan de kamertjes achter gesloten deuren van de universiteitsbibliotheek.

Op het programma stond oorspronkelijk het bekijken van 17e-eeuwse notenboeken. Voor iemand die nog geen walnoot van een do-re-mi-noot kan onderscheiden zou dit niet meteen een bijster interessante lezing zijn geweest, ware het niet dat de bibliothecaris zo vriendelijk was geweest om een paar van de pareltjes onder de handschriften ook mee te nemen. De Uppsala-Edda was iets te hoog gegrepen (dat is alleen voor Zweedse koninklijke echtparen en IJslandse presidenten, die van de week even op de koffie kwamen), maar gelukkig was er genoeg materiaal om je hart aan op te halen.

De tafel voor vandaag

Speciaal voor ons werd het aantekeningenboek van één van de grootste helden van Uppsala uit de kluis gehaald. En dan voor de verandering een keer niet Carl Linnaeus voor wie in deze stad op bijna elke straathoek wel een herinneringsplaatje staat (of een plaatje van de plaatselijke Linné-wandelroute), maar van een andere wereldwijd bekende voormalig-inwoner van de stad: Anders Celsius!

Ik vond het wel heel gaaf om dit Buienradar-avant-la-lettre-aantekingenschrift te kunnen zien waarin de temperaturen van talloze dagen in allerlei temperatuur-eenheden zijn opgenomen en waaruit Celsius uiteindelijk opmaakte dat het kook- en vriespunt van water de handigste meetpunten waren. Het was ook best grappig om te zien dat het in 1740 in de zomer maar liefst 65 graden Celsius was!!!

Aantekeningen door Anders Celsius

Plottwist: de schaal is later opgedraaid en waar Celsius dus rekende vanaf het kookpunt, rekenen we nu vanaf het vriespunt. Geen Sahara-temperaturen in Lapland dus…

Het meest confronterend was toch wel het oefenschriftje van de Zweedse koning Gustav III, die zelfs op zijn zesde al een veel beter leesbaarder handschrift had, dan ik vandaag de dag.

Handschrift van Gustaf

Verder was er ook nog een briefje van Marie Antoinette (inderdaad de brioche-etende echtgenote van de Franse koning Louis XVI ten tijde van de Franse Revolutie, bij het grote publiek vooral bekend vanwege haar bizar grote jurken) aan de Zweedse koning. Persoonlijk heb ik niet zo heel veel met de echtgenotes van Franse koningen (waarschijnlijk vanwege hun ‘après nous la déluge’-stijl), maar om de een of andere reden lopen ze hier in Zweden weg met haar. In boekjes over de 18e eeuw staat nagenoeg altijd een afbeelding van Marie Antoinette – ook als het over iets heel anders gaat – en in het museum onder het koninklijk paleis (livrustkammaren) was onlangs een tentoonstelling van haar wagenpark (draagstoelen en koetsen dus, geen limousines 🙂 ). En vandaag was daar dan een briefje van haar aan de Zweedse koning.

Briefje Marie Antoinette

Onlangs dat ik dus geen fan ben van het Franse koningshuis (vive la repuliqué!) vond ik dit briefje wel heel geinig en ook enigszins ironish. In het briefje schreef ze immers dat ze hoopte dat het Franse volk weer zou gaan kalmeren en hun hetze jegens het koningshuis zou stoppen. Little did she know hoe dat zou gaan eindigen…

spoiler-alert: met haar hoofd op een stokje:

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *